Tabutta Rövaşata; Kendine, Hayata ve Ötekine Bakış

1996 yılında Derviş Zaim’in uzun metraj olarak çekmiş olduğu ilk filmdir. Filmin konusunu Rumeli Hisarı’nda sokakta yaşayan Mahsun’un( Ahmet Uğurlu) hikayesi oluşturmaktadır. Mahsun kimi zaman sokakta üşümemek için kimi zamansa hiçbir zaman sahip olamadığı ve olamayacağı arabaları çalarak yaşamını sürdürmektedir. Ancak her hırsızlığın sonu polise yakalanarak bitmektedir. Reis olarak hitap ettikleri balıkçı ( Tuncel Kurtiz) bir baba gibi Mahsun’u koruyup kollamakta çoğu zamanda polislere karşı onu savunmaktadır.

Film öteki kavramını, evsiz olan baş karakter Mahsun ve filmin başında ölen arkadaşı Sarı’nın yalnızlığı üzerine kurmaktadır. Film boyunca karakterleri saf kötü veya saf iyi olarak görmeyiz. Yaptıkları yanlışların altında izleyicinin empati kurmasına neden olacak hep bir neden bulunmaktadır. Mahsun arabaları ısınmak için çalmaktadır ve aynı zamanda sokakta onun gibi evsiz olan küçük bir köpeği de arabaya alarak onun da ısınmasını sağlamaktadır. Aslında sokak köpeği ve evsiz insanın birçok kişi için fark neredeyse yoktur çünkü ikisi de ötekidir. İkisi de sığınmak için bir yer arar, yemek yemek için birilerine muhtaçtırlar. Bakımlı ve temiz değildirler ve ikisi de yalnızdırlar… Peki ev nedir? Filmin başından beri sorduğu temel soru aslında “ev nedir? Duvarı olan insanı soğuktan, sıcaktan, yağmurdan vs. gibi dış etmenlerden koruyan beton yığını mı yoksa insanın kendi dünyasını oluşturduğu, güvende hissettiği yer mi?” Ya da şunu sorabiliriz kendimize “Bir insanın yaşam alanını belirleyen şey sahip olduğu mekân mıdır, yoksa o mekanla kurduğu ilişki midir?” Niche’ye göre bir birey içinde bulunduğu çevrenin sunduğu imkanlar kadar, o imkanlar üzerinden geliştirdiği ilişkiler üzerinden de var olur. Bachelard’ a göre ev ise insansının ilk köşesi, hayal kurmayı koruyan yerdir. Mahsun’un bu anlamda bir evi yoktur ancak onun dünyası her gün batımında yıkılır gün doğumunda ise yeniden kurulur. Çünkü Mahsun’un evi dört duvarla örülmemiştir. Kendi istediği şekilde kendi istedikleri ve ilişki kurduklarıyla örülmüştür. Bir insanın özünü ve kimliklerini evi oluşturur. Ailesi, mesleği, adresi gibi toplumsal kimliklerin birleştiği yer evidir. Ancak Mahsun’un bir evi yoktur. Toplumsal anlamda kimliği olmadığı için aslında Mahsun çıplak ve korumasızdır. Sarter insanın bu çıplaklık durumunu insanın asıl durumu olarak yorumlamaktadır. Mahsun ise bunu uç noktasına kadar yaşamaktadır. Araba çalar ancak çalmasındaki nedenlerden biri ısınmaktır. Bu eylemi saf bir kötülükten ziyade ihtiyaçtan dolayı yapmaktadır.

Mahsun toplumun ötekisidir. Çünkü düzenin dışında kalandır. Biz ve öteki kavramını yönetmen Mahsun’un evsizliği üzerinden anlatmaktadır. Evi olanlar içeridedir, olmayanlar dışarıdadır. Dışarıda olanlar bizden değildir çünkü yaratılan bir düzen vardır ve o dışarıdakiler o düzeni bozanlardır. Ancak Mahsun geçi olarak içeride oluyor, arabada, kahvede, kayıkta ona verilen bir odada. Kalıcı olmasa da bir ev kurma isteği aslında Niche’nin de söylediği ilişki kurma isteğinden dolayı olmaktadır. Filmin adını oluşturan Tabutta Rövaşata deyimi de aslında Mahsun’un tam olarak yaşadığı durumu özetlemektedir. Öteki olduğu için görülmeyen, ancak görünmeyen haliyle bile rövaşata atarak hayat denilen oyunu sürdürme isteği ve belki de direnç.

Mahsun hiçbir zaman tam anlamıyla kentli olamamıştır. Kentin sokaklarında yürür, kahvehanede insanlarla sosyalleşir, kendi gibi öteki olan bir kadına âşık olur. Ancak hiçbir zaman kentin bir parçası olamaz. Bir çelişkidir aslında onun yaşadığı. Çünkü fiziksel olarak kentlidir kentin içindedir lakin toplumsal olarak dışındadır. Çünkü İstanbul büyük bir şehirdir ve maalesef grupların kentteki tüm imkanlara ulaşması eşit değildir. Kentte yaşayan birçok insanın ulaşım, sosyalleşme gibi sebeplerden dolayı kullanmış olduğu mekanlar Mahsun’un yaşam alanıdır. Filmdeki sokak gösterimi toplumsal eşitsizliğin mekânsal olarak gösterimidir. Bu açıdan bakıldığında kentli olanların sadece geçiş aracı olarak kullandığı sokaklarda yaşayanlar hem ötekidir hem de görünmeyenler.

Ötekiler sadece görülmeyenler midir? Yoksa kitle iletişim araçlarıyla aynı zamanda tüketim nesnesi haline gelen canlılar mıdır? Televizyonda, sosyal medyada gördüğümüz öteli olarak tanımlanan insanların yaşamlarını ve yaptıklarını izleyerek aslında onları aynı zamanda birer tüketim nesnesi haline getirmiyor muyuz? Yıllardır sadece kendi küçük ve birçoğu kendi gibi öteki arkadaşları olan Mahsun tavus kuşunu kaçırdığında ve yemeğe kalktığında haberlere çıkıp bir skandala dönüşmüştür. Yani artık Mahsun sadece öteki değil aynı zamanda tüketilen bir nesnedir.

Filmdeki bir diğer öteki ise Mahsun’nun âşık olduğu kadındır. Toplumsal cinsiyet açısından bakıldığında geleneksel toplumlarda kadın; evinde oturan, belli bir yaşa geldiğinde evlenen ve toplumun ondan beklediği sorumlulukları yerine getiren kişidir. Fakat Mahsun’un âşık olduğu kadın, uyuşturucu bağımlısı ve geçimini özellikle de bağımlı olduğu maddeyi alabilmek için bedenini pazarlayan bir kadındır. Bu sebeplerden dolayı da toplum tarafından dışlanmıştır. İki karakterin de film boyunca geçmişine dair bilgiler verilmemektedir. Neden öteki olduğuna dair fikirler izleyiciye bırakılmıştır. Ancak iki karakterde farklı şekillerde toplumun dışında, kenarında yaşayan bireylerdir. Mahsun’un ilgi duymasındaki nedenlerin başında kadının Mahsun’u görmesidir. Mahsun o kadın için görünmez değildir ve tek bir kişi için bile olsa öteki değildir. Bir aidiyet hissinden başlayan arkadaşlık ilişkisi güvenli, sürdürülebilir ve karşılıklı bir ilişkiye dönüşmez. Aslında iki karakterin aidiyet arayışı başarısızlıkla sonuçlanır.

Öteki olma, evsiz olma ve birine ya da bir yere ait olamama durumu Mahsun’un otomobillere karşı olan ilgisiyle de izleyiciye aktarılmaktadır. Çünkü her ne kadar ısınma amacı için hırsızlık yapsa da aynı zamanda otomobil bir özgürlük aracıdır. Mahsun’a geçici özel alanlar sunmaktadır ve bu alanlar onun için geçici de olsa kendi dünyasında yaşam alanıdır. Arabaları okşayarak temizler, sabah aldığı yere geri bırakır ve aslında sahip olamadı ne varsa ona karşı bir bağ kurar. Peki biziler toplum nezdinde öteki olarak tanımlanmayanlar sadece sahip olduğumuz şeylere karşı mı bir bağ kuruyoruz yoksa sahip olamadıklarımızla da bir bağ kuruyor muyuz? Bağ kurmak dediğimiz şey sadece gözümüzle gördüğümüz, elimizle tuttuğumuz bir şey midir, hayalini kurduğumuz bizim olduğunu düşündüğümüzde mutlu veya huzurlu olmamız da bağ kurduğumuz anlamına gelmiyor mu? Mesela gündelik hayatta toplumsal aidiyet hissettiğimiz yerler, iletişim kurduğumuz yerlerle de bir bağ kuruyor muyuz? Mahsun için otomobiller dışında toplumsal aidiyet hissettiği bir başka yer kahvehanedir. İnsanlarla iletişim kurar, ısınır geçici de olsa barınır. Ancak tam anlamıyla güvenli ve kalıcı bir yer değildir çünkü orada geçici olarak bile olsa barınabilmesi için ekonomisi yeterli değildir başkalarına ihtiyacı vardır. Başkalarıyla iletişim kurması, ilişki halinde olması bir bağ kurmasını sağlamaktadır. Ancak bu bağın devamı için ekonomik olarak başkalarına ihtiyaç duymaktadır o da Mahsun’u daha kırılgan yapmaktadır.

Yoksulluk yalnızca ekonomik koşulları değil aynı zamanda duygusal aidiyetleri ve ahlaki tercihleri de etkilemektedir. Mahsun filmin başından beri hayvanlara karşı hep vicdanlı davranmıştır. Küçük bir köpeği üşümesin diye arabaya alır, çarptığı köpeği orada bırakmaz ve veterinere götürür. Daha sonra ise Topkapı Sarayı’ndan tavus kuşu çalar. Başta yarenlik etmek için çalmış olsa da daha sonra açlığına yenik düşer ve onu yemek ister. Tavus kuşu önemli bir simgedir. Çünkü zenginliğin, ihtişamın ve güzelliğin simgesidir. Mahsun’da bulunmayan özelliklerin simgesi. Mahsun sahip olamadığı ne varsa bir kuş ile sahip olmak istemiştir. Ancak insanın en temel ihtiyacı olan hayatta kalma dürtüsü sahip olmak istediği ikincil belki de daha alt sıralarda yer alan dürtülerin önüne geçmiştir.

Sonuç olarak film bir karakter üzerinden öteki, aidiyet, ev, ahlak üzerine sorgulamalar yapmaktadır. Yani Mahsun toplumun sahip olduğu şeylere, toplumun normları dışında olan eylemlerle geçici olsa da sahip olabilir ancak bir tek kendi varoluşuna sahip olamaz. Peki ya biz sadece toplumdaki bireylerin sahip olduğu şeylere mi sahibiz yoksa kendi varoluşumuza da sahip miyiz?

Küçük Prens; Boğa Yılanının İçinde ki Fil

Fransız yazar ve pilot Antoine de Saint-Exupéry tarafından yazılan ve 1943’te yayımlanan masal. Dünyanın en çok satan ve okunan kitabından uyarlama olan animasyon filmi 2015 yılında vizyona girmiştir. Uyarlama olan film temel olarak konuya sadık kalmış, Küçük Prens ile tanışan pilot ile onun hikayesini dinleyen ve okuyan küçük kızın dostluğunu anlatmaktadır.

Küçük kızın hayatının planlaması annesi tarafından yapılmıştır. Kaçta kalkacağı, saat kaçta yemek yiyeceği günlük çalışma takvimi… Bir arkadaşı olduğunu söylediğinde onunla ne zaman buluşabileceğini bile annesi hayat planınında ki programına bakarak söyler. Küçük kızın ne istediği değil hayattaki “en”lere sahip olmasıdır annesi için önemli olan.

“Büyükler sayılara bayılırlar. Tutalım, onlara yeni edindiğiniz bir arkadaştan söz açtınız, asıl sorulacak şeyleri sormazlar. Sesi nasılmış, hangi oyunları severmiş, kelebek biriktirir miymiş, sormazlar bile.”

Her insan yetişkinliğe eriştiğinde çeşitli kalıplara sokulmaktadır. En önemlisi de düzenli bir hayatın. Düzenli bir hayat açın aynı saatte yatıp aynı saate kalkman her zaman işe aynı saatte gitmen, aynı gün maaş alman gerekir. Daha çok çalışmalısın ki daha fazla  para kazanabilmesin çünkü oturduğun evden daha bir evin olmalı ya da daha iyi bir araban ihtiyacının olup olmadığı önemli bile değil. Mutlu musun kimin umrunda toplumdaki  herkes sana ‘normal’ gözüyle baksın yeter! Hayal kurmak bırak o çocukların işi sen bir yetişkinsin. Belli bir yaşa geldin daha evlenmedin mi? Evlendin ee çocuksuz evlilik mi olur? Artık evlisin sorumlulukların var o kadar gezemezsin? Koskoca insan olduğuna göre artık oyun oynamaya da gerek yok.  Eee işler nasıl?

Öğrenciliğin ilk yıllarından itibaren yukarıdaki basma kalıp bir hayata hazırlanıyor insan. Gökyüzünü mavi yerine pembe yaparsan resim dersinden geçemiyorsun. Senin için köpek havlamak zorunda değil belki ama öğretmeninin onayını almak istiyorsan havlamalısın.  Büyürken o kadar çok makasa tabii tutuluyor ki hayal gücümüz birer yetişkin olduğumuzda elimizde kalan sadece rüyalarımız oluyor.  Küçük Prens’in de dediği gibi;

“İnsanlar hayal etmekten yoksundurlar. Onlar sadece kendilerine söylenenleri tekrar edip dururlar.”

Hayallerini, hayal güçlerini kaybeden insanlar hırslı ve bencil birer insana dönüşüyorlar. Kendilerinden başka hiç bir şey onlar için önemli olmuyor. İşlerine yaradığı müddetçe yanlarında tutuyorlar ve kısa süreliğine seviyorlar. Kitapta ve de filmde anlatılan şapkalı adama dönüşüyoruz ya da dönüştürülüyoruz.  Oysa hiç bir şey ve de hiç birimiz mükemmel değiliz olamayız da…

“İnsanlarla birlikteyken de yalnız kalınır.”

Büyük şehirlerde artık yalnız olmaya başladık. Paylaşmaya vaktimiz yok sürekli bir şeylere bir yerlere yetişmek zorunda kalıyoruz. Yalnızlaştıkça mutsuz oluyoruz. Bunu kabul etmemek için yalandan hayatlar yaşayıp internet sayfalarımıza sürekli gülen gezen fotoğraflar atıp ‘beğeni’ ve ‘takip’ sayımıza göre mutlu oluyoruz. Gerçek anlamda yanında olan kişi sayısından ziyade takipçi sayısının önemli olduğu bir dünyada yaşıyoruz. Sahte kalabalıklarda o kadar çok yalnızız ki kendi  sesimizden başka ses duymayı o kadar çok unuttuk ki farklı seslere tahammülümüz kalmadı.

“Senin gülünün diğerlerinden daha önemli olmasını sağlayan şey, ona ayırdığın vakittir.”

Saatin tik takları belirliyor yetişkinlerin zamanlarını, ona uymak zorunda kalıyor geleceğin yetişkinleri… Hayatımızdaki önemli şeylerin değeri var mıdır? Sevginin, emeğin, gözlerdeki ışın yüzlerde ki mutluluğun fiyatı şudur denilebilir mi? Ya da bir kilo mutluluk alayım karşılığında beş kilo göz yaşı vereyim mi diyoruz.  Hayatımızda önemli olan şeyler bizim olduğu için önemlidir. Birini ya da bir şeyi sadece severiz karşılığı olmadan. Saatin tik taklarının sayısının hiç bir önemi yoktur sevdiklerimizle geçirdiğimiz zaman. Tilkinin Küçük Prense söylediği  “İnsanları kolayca tanıyamazsın. Onların tanımaya ayıracak zamanları yoktur. Yediklerini, içtiklerini bile dükkanlardan hazır olarak alıyorlar. Ama dost satan dükkanları olmadığı için dostları da yoktur.”  Saatin tik taklarını  insanları tanımak için harcasak ne dost alabileceğimiz dükkanlara ihtiyacımız olacak ne de sanal ortamdaki beğeni butonlarına…

Oysa çocukken çok kolaydır arkadaş olmak. ” Benimle oynar mısın?” ya da ” Seninle oynayabilir miyim?” cümleleriyle başlar. Birlikte hayal kurmakla devam eder. Olmayacak hayallerin peşinden koşarak başlar büyümek ve dost kalmak. Yanındayken çocuklaşabildiğimiz insanlar değil midir bizim dostlarımız?

Pastadaki mumların sayısı arttıkça saflığımız masumiyetimiz azalıyor. Zamanla unutuyoruz bir zamanlar bizler de çocuktuk. Ama unuttuğumuz bir şey daha var hayat çocukluktan yetişkinliğe oradan tekrar çocukluğa giden bir süreç.

Her zaman fil yutan boa yılanı görmen dileğiyle… Bir yıldız seç ne zaman istersen o yıldızla hem Küçük Prensi hem de artık göremeyeceğin sevdiklerine selam gönderebilirsin…

 

Çocuklar Sana Emanet; Kendi Kötülüğünü Başkasının Gözünden Görmeli İnsan

Çağan Irmak imzalı “Çocuklar Sana Emanet” filmi 2017 yılında vizyona girdi. Eşiyle Asos’a giderken trafik kazası geçiren Kerem’in hayatı bir anda alt üst olur. Rüya ve gerçeklik algısını kaybeder. Biraz dinlenmek için gitti Asus’da yardımcılarına yaşadıklarını anlatması üzerine şifacı nenelerinin yanına giderler. Kerem burada hem yaşadığı vicdan azabıyla, hayalleri ve korkuları ile yüzleşmek durumunda kalır.

Korku gerilim türündeki film 2000’li yıllardan sonra popülerleşen korku filmlerinin aksine hiç bir dini öge barındırmadan, dini korku aracı olarak kullanmadan dünya dışı varlıkları konu almıştır. Filmde sık sık ‘hayat’ üzerine vurgu yapılmaktadır. Yönetmen bizim yaşadığımız hayatın dışında başka hayatların da olabileceğini söyler. Ayrıca vicdan üzerine derinlemesine duran filmde insanın vicdanını şeytana benzetmiş bunun yanısıra vicdan azabından kaynaklanan korkudan dolayı insanin iyilikten vaz geçebileceğini anlatmak istemiştir.

Filmde ki tek dini öge belki de filmin sonunda ki sahnede şifacı olarak nitelendirilen ninenin Kaman olmasıdır. Şaman inanışlarına göre şifacı hastayı iyileştirmek için ruhuyla bedenini ayırır ve bir yolculuğa çıkar, bu yolculukta hasta eden ruhla bir savaşa girer. Bu yolcuk sırasında bazen ruh geri bedenine dönemeyebilir. Bunun sebebi ya ruhun artık çok yorulması ya da savaştığı ruhun onu alt etmesidir. Çocuklar Sana Emanet filminde ise ruhun geri dönmemesinin sebebi bu iki nedenin birleşimidir. Kalbinden en ufak iyilik olamayan Bekir adında ki pedofilici bireyin ruhuyla savaşan ninenin yorgun ruhu savaşı kazanmasına neden olsa da geri bedenine dönememiştir.

Kerem’in musallat olan ruhla arasındaki hikaye incelendiğinde Dostoyevski’nin Suç ve Ceza romanı akla geliyor. Raskolnikov’ da bir çok insana kötülüğü dokunmuş bir insanı öldürmüş ve sonrasında çeşitli sanrılar geçirmişti. Peki bu durumda izleyiciye “insanlara kötülüğü dokunan birinin yaşamına son vererek adaleti mi sağlamış oluyorsun yoksa sen de o kötülerden biri mi oluyorsun?

İnsan hayatı iyilik ve kötülük arasında ince bir çizgi üzerinde gider. Hayatta yaşanan olaylardan dolayı insan kimi zaman iyiliğe kimi zaman kötülüğe doğru kayar. Ancak kökleri sağlam olan yani vicdanı ile olan bağlantısı güçlü olan insan kötülüğe olan savrulmayı bir adımla atlatır ve nötr olarak yola devam eder. Kökleri sağlam olmayan ise yavaş yavaş kötülüğe doğru rüzgarla savrulur. Tüm yaptıklarını da haklı çıkaracak bahaneleri hazırdır. Zamanla farkında olmadan savrulur bu köksüz insan. “kendi kötülüğünü başkasının gözünden göremez.”

Her insanın hayata geliş amacı vardır. Kimisi bunu erken yaşta hisseder bu yolda emin adımlarla yürür kimi ise bir ömür boyu amaca ulaşmaya çalışır. Kimi zamansa emin olduğu yolda yürüyen insan yel değirmenlerine yenilir ve hayat onları yener. Ancak pes etmediği sürece yel değirmenlerini yenme ihtimali vardır insanın. İnsanı insan yapan en önemli şey köklerini sağlamlaştırmaktır. Vicdan ile olan bağlantısını ne kadar güçlü tutarsa ince çizgi her daim amacı yolunda bir rehber olacaktır. Kapitalist sistemin sonuçlarından biridir geçici hafıza kayıpları ve bunun sonucu olarak sandığın en dibine atılmış hayata geliş amacının bulunamaması. Tozlu,üzeri örümcek ağıyla kaplanmış olan bu amacı geri çıkartmaya uğraşmak yerine inkarı seçer insan. İnkar en kolay yoldur çünkü. Kolayı seçmek ise maddi amaca ulaşmanın en hızlı yoludur. Tıpkı 90’lı yılların en popüler oyunu olan Mario’da yalancı prensesi kurtarmak ve kısa bir hazzı yaşamak gibi… İnkar artıkça nefret başlar. Yaşadığı daha doğrusu yaşayamadığı ne varsa ona nefret. Nefretin olduğu yerde vicdan olmaz. Vicdanın olmadığı yerde insanın amacı da iyice tozlanır bulunamayacak kadar saklanır. Günümüzde doğa ile bağlantısını kaybedip maddiyata önem veren insanlarda vicdan ile olan bağlantı yok olmaya başlamıştır. O yüzdendir ki etrafta kendinden güçsüz olan her şeye nefret ve saldırı başlamıştır. O yüzdendir ki insanlar çocuklara ve hayvanlara zarar vermeye başlamıştır. Çünkü çocuklar ve hayvanlar vicdan ile bağlantısı en yüksek iki canlıdır. Vicdanı susturmanın bir yoludur hatırlatıcıyı yok etmek.

Filmde Kerem’in vicdanıyla bağlantısını güçlendirme Ömer ile arasında ki ilişkinin gidişatı belirliyor. Hayata tutunmasını, amacını ve  hayallerini belki de kendi küçüklüğünü gördüğü Ömer sayesinde hatırlıyor bugüne kadar ertelediği ne varsa Ömer’le yapıyor. Kerem Ömer sayesinde yel değirmenlerini yeniyor.

Peki ya siz kendi kötülüğünüzü başkasının gözünden görüp, sandıktan naftalin kokulu amacınızı çıkartıp yel değirmenleriyle savaşmaya hazır mısınız?

9; Dünya Bizim, Geleceği Bizim Elimizde

2009 yapımı animasyon türünde olan 9 filminin yapımcılığını Tim Burton üstlenmiş. Film kıyamet sonrası dokuz bez bebeğin hayatta kalma mücadelesini anlatmakta. Animasyon filmi denilince hemen akla çocuklar gelse de bu film yetişkinler düşünülerek çekilmiş. Distopik ögeler barınmaktadır.

Filmde dokuz adet bez bebek, 9’un yanlışlıkla makineyi canlandırması sonucu yaşam savaşına girmektedir. İki ve Altı bu makinenin nasıl çalıştığı, üzerindeki sembollerin anlamlarının ne olduğu üzerine çalışmakta ancak grubun lideri olan 1 buna karşı çıkmaktadır.

“Yeteneğimizi zekamıza harcadık,teknolojiyi körü körüne takip etmemiz kendi kıyametimizi çabuklaştırdı.Bizim dünyamız sona eriyor ama hayat devam etmeli…” Filmin açılış repliği bu cümle. 21.yy tam anlamıyla teknoloji devrimi oldu. Teknolojinin insan yaşamını kolaylaştırdığı, hayatını kurtardığı yadsınamaz bir gerçek. Peki ya hayatı kolaylaştırırken alıp götürdükleri? Bir çok insan yeni anı biriktirmek yerine yeni anı kaydetmeye başladı. Bir birileriyle konuşarak hayatlarıda neler olup bittiğini öğrenmek yerine izlemeye başladı. Bir çok insanın çocukken oynadığı kim kiminle oyunu telefon uygulamaları sayesinde gerçeğe dönüştü. Teknolojinin insanı daha özgür hale getirdiği düşüncesi hakim evet bilgiye ulaşmak anlamında doğru daha özgür insan. Peki ama görünmez parmaklıklar ne olacak? Bilinçli olarak ya da olmayarak sosyal mecrada “takipçi” olarak adlandırılan kesime günün her saati kimle ne yapıldığının hesabını vermeye başladık.

Yapılan araştırmalara göre sosyal medyada mutluluk pozu veren insanların aslında daha mutsuz olduğu ve yine sosyal medyada harcanan zamanın artmasının insanları depresyona sürüklediği ortaya çıkmıştır. Kendi standartlarının üstünde yaşama ya da yaşıyormuş gibi gösterme çabası insanları daha da yalnızlaştırmaya ve gerçek dünyadan koparmaya başlamıştır.

Teknolojinin sadece Sosyal medya gibi sanal olarak gelişmediği, bir çok alanda işleri kolaylaştırdığı ticaretin daha da hızlandığı, para kazanmanın bu sayede kolaylaştığı görülmektedir. Ancak gelişen teknolojiyi yalnızca daha fazla kazanç elde etmek için kullananlar dünyanın yavaş yavaş yok olmasına neden olmaktadır. Doğanın yok edilerek yeni binalar inşaa edilmesi doğanın dengesini bozmakta, doğada yaşayan tüm canlıların varlıklarını tehlikeye atmaktadır. Küresel ısınma, bazı canlı türlerinin yok olması ya da yok olma tehlikesi içinde olması aslında insanların hırsları yüzünden kıyametin yavaş yavaş geldiğinin habercisidir.

“…Bu dünyada bazı şeylerin yerlerinde kalmaları daha iyidir. Ama nereye bakacağını biliyorsan. Bu dünya hazinelerle doludur.” Filmin başında geçen repliklerden bir tanesi. Repliğin geçtiği sekansta 9 eline bir tane kurşun almaktadır. Sonu düşünülmeden ateşlenmiş bir kurşun bir çok insanın hayatına sebebiyet verebilir. Sırf bir kurşun yüzünden savaşlar ve bir çok çocuk ailesinden, bir çok işi evinden ayrılmak zorunda kalabilir.  O kurşunun açacağı sonuçları hemen hemen herkes önceden bilir peki ya yerinde bırakmadıklarımız şeylerin sonuçlarını önceden kestiremezsek? Gereksiz yere kullanılan enerjiler yüzünden geleceğe bırakmadığımız su, temiz hava, sağlıklı gıda gibi. Savaşlar yüzünden ailesiz, evsiz kalan insanlar gibi…

Filmin son repliği özet niteliğinde; ” …Dünya bizim geleceği bizim elimizde”

♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣♣

Filmdeki karakterlerin bir isimleri bulunmamakta onlara sadece numaralar verilmiştir.Bu numaralar ise numeroloji, sayıların ezoterik anlamı ve sembolizmi baz alınarak verilmiş karakterlere o numaralara göre kişilik verilmiş.

Numeroloji kısaca ” Okültizm’in bir dalı olup, evrenin sayısal bir kurgu içerdiğini, evrendeki hiçbir şeyin rastlantıya dayanmadığını, her şeyin sayısal bir düzen içinde meydana geldiğini var sayar ve sayılarla ilgili çeşitli analitik ve sentetik çalışmalarla, evrendeki ve olaylardaki gizli yasa ve ilkeleri keşfetmeyi amaçlar.” (http://www.sozvesiir.com/genel/numeroloji-sayilarin-sembolizmi-ve-rakamlarin-anlamlari/)  Ünlü felsefeci ve matematikçi Pisagor’un düşüncesine göre sayılar aşağıdaki anlamları

1- Özün sayısı,
2- Karşıtlık, değişiklik
3- Aracılık, bütünlük, başlangıç, orta ve son, tanrısal güç,
4- Doğruluk, adalet, dünya,
5- Evlilik,
6- Şans,
7- Evrenin tümü [Tanrısal güç (3) ile dünya (4)’ün toplamı] ya da tanrının dünya ile birleşimi,
8- Sağlamlık,
9- 3×3 ya da tüm sayıların özü,
10- Sonu olmayan yeni bir dizinin başlangıcı. ( http://www.sozvesiir.com/genel/numeroloji-sayilarin-sembolizmi-ve-rakamlarin-anlamlari/ )

Filmde tek kadın karakter yedi numaradır. Yedinin ezoterik anlamı; ruh ve maddenin buluştuğu ortak nokta, mükemmellik. Eski Mısır Uygarlığı’nda Piramitlere verilen önem yedi rakamına en mükemmel biçim ünvanını kazandırmış. Yediyi temsil eden Piramitlerde kutsal şekiller olarak kabul görmüş. Geçmiş inançların bir çoğunda kadın yaratıcıdır ve pek çok tanrıça vardır. Yaratıcı mükemmel olandır ruh ve maddenin birleştiği nokta…

Dokuz sayısı sembolizmde; bitişi göstermektedir. Filmde de 9 numara, bez bebeklerin sonuncusu ve yaratıcının ruhunu vermesiyle hayatının son bulduğu bebek. Aynı zamanda her sonun yeni bir başlangıç olduğu düşüncesinden yola çıkarak 9 numara kurtarıcı ve yeni bir hayatı başlatan bir karakter olarak izleyicinin karşısına çıkar.

Ezoterik olarak Dokuz; üç ayrı üçgenle ya da bir altı köşeli yıldız ve yanında üçgenle ilişkilendirilir. Yani fikirler ister olumlu ister olumsuz olsun, mükemmel olan yaratıcı düşünceden kaynaklanır.

Dokuz sayısının anlamına bakıldığında; doğum sayısı olarak temsil edilir aynı zamanda anlayışla birlikte tesiri birleştirir. Yüksek gelişim kapasitesinde güçlü bir kişiliği gösterir. Dokuz sanatçı ya da yaratıcı kanallar aracılığıyla başarı anlamındadır.

Dokuz sayısı bir çok inanışta önemli bir yere sahiptir;

–Pisagor’un sayı sistemindeki kutsal sayılar ve merkeze açılan dokuz nokta,

-Cabirilerin kutsal merkezi, ateşe giden dokuz gökcismi,

-Ayasofya’da Tanrı’nın mekanına mükemmel 10’a -ana salon- dokuz kapıdan giriliyor,

-Masonlukta dokuz sayısı özel anlam taşır. En eski ve saygın locanın adı ‘ Dokuz Seçkin Şövalye Locası’dır. Bu gizli locaların üyeleri Masonların tüm sırrını bilen kişilerdir. Locada dokuz adet gül ve dokuz adet ışık kaynağı bulunurdu ve kapıya dokuz kez vurulurdu. ( Baran Aydın, Hankah 2016)

Son olarak film animasyon olmakla beraber çocuk filmi olarak tasarlanmamış yetişkinlere yönelik bir film olmuştur. 2005 yılında Oscar’a aday gösterilen aynı isimdeki kısa filmden uyarlanmıştır.